Kıyısız Kalan İnsan

Kelimeler çekildi sineye

Bir kuyu kaldı geride

Sesim yankısız boşluk

İsmim meçhul bir dilde.

Adımlarım yorulmuş

Yollar benden vazgeçmiş

Ruhum kendi çölünde

Bir gölgeye yer seçmiş.

Ne rüzgar bir müjdeci

Ne liman artık o eski liman

Kendi içinde boğulurmuş insan

Kıyısız kaldığı zaman.

Sustu içimdeki o çocuk

Geçti o büyük gürültü

Üzerime örtüldü geceden

Büyük, ağır, siyah bir örtü.

Bu kör harabın yangınını

Zaman söndürür sandım

Meğer ateş külden doğar

Kül olurmuş her yanım.

Şimdi hangi rüzgar

Dağıtır bu ağır dumanı

Savrulup gitmekmiş,

Meğer aşkın son limanı.