Kızıl Bir Tufan

gün ışığı kalbime çöreklenmiş mahşer

şakağımın ortasına saplı bir çocukluk öyküsü

sert bir başkalaşmanın içinde uykularımı hoplatan

bir okul zili

geri dönmeyişin sokaklarıma...

diretiyorum işte kızıl bir tufan bu

dumanlı bir mart öğlesini geçe

ve kalbim son çığlığını atacakmış gibi

sendelerken sensizliğe

önümde bildirisi perdeleri güneşe kapalı

siyaha yakın bir çarşamba

sırıtkan

nazlı

çığrışıyordu kuşlar seyrek saçlı ağaçlarda

sen bunu bilemezdin

bilemezsin

hiç bilemeyecek misin? ...

ve korkarım ki göçebe yalnızlığım

kan gibi oturacak bir gün

gözbebeklerinin nahoşluğuna

kavak ağaçları huzurludur

her zaman

bir ırmağın yarınını düşünmeden

sıcak bir ağustosu yararak

usul usul akışının kenarında

ve ben

kimseciklerin düşünmediği

düşlemediği

açık toprak rengi bir akşama doğrulukta

kıvrılıp sonsuz bir uykuya dalacağım

seni unutmaya çalıştığım bir çocuk parkında

çipillenişli ve öpülmeye asla alışmamış kirpiklerini

yuman sen olacaksın

uyuyan ben

ömrüm beni unutacak

ben seni unutmayacağım...