Kızıl S/olgunluk

/aşk d/okurken gecelerde, siyahtı heceler, gözlerde yorgunluk

kitabı yazılmamıştı henüz kaderde, bana ait değildi bu kızıl solgunluk/..

k/açarken o yar yüreğini

bıraktı bir kütle gibi ellerimde

aşkta tesadüf olmazdı

o yürek, d/ağların ardında

k/almakla bitmeyeceği gibi aşk

g/itmekle de d/inmezdi acılar

haber yok şimdi son b/akıştan

mühürlenirken kızıllık, hüzünlü yalvarıştan

k/al !..

der gibi b/aktım oysa sana !

habersizmiş gibi, rutinlere alıştın sen

g/itme!..

diyordu bir yanın, bir yanın hep sancılı

kaygı vardı son yağmurda

ille de aşk diyen yürekler sancılı

gözyaşları bile gizli yağdı bu kente

kimse sevdiğini söylemedi yüreklice

s/aklı mazeretler silsilesiydi kader

ve tükenmişliğin son noktasıydı sahipsiz aşklar

kalbin kör yazısıydı aydınlık diye içtiğimiz

talihimize razı olup, sabahlardan geçtiğimiz

biz elma istemedik, güneş olmadı göğümüzde

masal değildi aşkımız, sonsuzluk var özünde..