Köhne Yürek

Harabe bir ev gibi,

duvarlarım çatlak, anılar sızıyor.

Zamanın örttüğü toz perdesinde

sessizce soluyor içimdeki ses.

En derinde bir yalnızlık,

köşeye sinmiş bir kedi gibi,

sessizce bekliyor,

bir çift sıcak el arıyor.

Belki bir umut,

rüzgârın sürüklediği solgun bir yaprak,

bir avuç gökyüzü ararken

toprağa karışıyor usulca.

Çok uzaklardan bir fısıltı,

zamanı kandıran bir masal,

ama bilirim ki,

umut, sahte bir tebessümdür bazen.

Ve ben,

hüzünlü bir şiirin içinde

sana doğru eksiliyorum.