Kol Saati Boşluğu

Küstah bir zaman,

Gözlerinin ücrasında yitip gidiyor

Bir kol saati boşluğu kadar zamansızım

Haber yolladığım ulaklar,

Dilsiz mektuplar bırakıyor yurduma

Sensizlik kapı duvar olmuş

Gittiğin yollar sözleşmiş sanki

Her sapakta çıkmaz bir sensizliğe tosluyorum

Ah sevda çiçeğim

Baharlarınıda alıp gitmişsin

Yüzümde şubat kesiği yaralar sızlıyor

Biliyormusun,

İhtiyar bir değirmen beyazlığında

Yeni bir sayfa açılmıştı teninden, tenime

Gözlerinden kalbine yeşil bir orman yolu

Sessizliğinde sığınmıştım

Oysa bin yıllık yalnızlığımın

Kavuşma arzusuyla uğramıştım topraklarına

Ben gönlü kızıldan,

Yeşile erme çabası

Günahı tövbeye terk eden

Merhametle büyüttüğüm çiçeklerden

Bir orman gibi büyüyordum sana

Ateşe vermeselerdi, kaçmazdın biliyorum

Hadi gel küllerimden yeşert beni

Zaman acımasız ve küstah

Gözlerinden ücrada soluyorum...