Kollarımı Açabildiğim Kadar

Gecenin ışıkları çok yüksekte yanıyor

Gezici bir beyaz beliriyor aniden

Yerinden kovulmuş besbelli

Ellerime üflüyorum, hava da soğudu birden

Üstüme kalın bir şeyler alıyorum,

Dilimde kim bilir hangi güzel kadına yazılmış bir ezgi

Duymasan da beni, bağıra çağıra sana söylüyorum

Sokaktan tek tük arabalar geçiyor

Hepsinin boyası gecenin renginden

Küfürleri nasıl da basıyor görseniz sarhoşun teki

Bezmişe benziyor gülmeyen kaderinden

Ben de nasibimi almadan yolumu değiştiriyorum,

Hangi sokağa dalsam camlardan bakan hep sensin sanki

Yüreğimdeki yokluğunu geçiştiremiyorum

Yaşım almış başını gidiyor

Zamana kim engel olabilmiş zaten

Saatlerimi durdursam bile faydasız ki

Bir parkın içinde buluyorum kendimi bazen

İçimdeki çocukla çocuk oluyorum,

Bundan daha fazlası var mı ki

Seni kollarımı açabildiğim kadar çok seviyorum