Komedya

yalnızlar komedyasında bir gün

uzuvlarım işlevsiz

sesin kilitleniyor yüreğimin sesinde

unut diyorum unut artık

fısıltıdan öteye geçmiyor sesler zihnimin duvarlarından

dış sesler oyalıyor beni

yaşamın kıyısında hayat gülümsüyor bana

alkışlar hazır bir adım atsam oysaki

nağmelere fırsat vermiyor ki bir türlü karamizahım...