Kömür Gemisi

Uzak bir yaz sabahı.

Maltepe kıyısı.

Şehir daha yok etmeden

Güneş ışıkları altında

Parıldayan kayalıkları.

Uzaklarda

Bir kömür gemisi,

Dalgalandırıyor dümeni

Hafifçe sakin denizi.

Gözlüyorum kıyıdan,

Uzakta

Yükselen dumanı.

İlerdeki kayalıklardan

Denizdeki balıklara bakan

Adam?

Evet, benim sevgili

Rahmetli babam.

Ama hatırlıyorum,

Hiç sevmezdi o

Misinalara çengeller bağlayıp

Balık tutmayı;

Hiç sevmezdi o

Dalyanlar kurmayı.

Hiç ama hiç

Unutmadım,

Hızla batan güneşler

Ve hızla doğan

Dolun ayları.

Hiç ama hiç

Unutmadım,

Geç gelen yaz akşamları

Ve hemencecik biten

Kış sabahlarını.

Unutmadım hiç,

Artık yok olan,

Gözü doymaz

Aç bir şehre kurban edilen,

O sessiz ve sakin kayalar

Ve sakin suları,

Ruhumuzda yaşarken

O kıyının

O unutulmaz

Kayalıkları,

Yok olup, tozlaşıyor

O kayıp şehrin

Kayıp başkanları.

Yaz akşamları.

Kış Sabahları.

Saklıyoruz sararmış andaçlarımızda,

Bizden zorla alınan

O beyaz sayfaları.

Ne Maltepe kıyısı,

Ne kayıp şehir,

Ufukta eski bir kömür gemisi.

Uzun bacasından dumanlar çıkartarak

İlerleyen,

Eski bir kömür gemisi.

Kıyıya doğru çevrilmiş dümeni.

Belli ki

Kıyıya ulaşmak hedefi.

Şimdi ilerliyor

Sessizce,

Hafifçe dalgalandırarak

O sakin denizi.