Konak

Yıllar oldu gelmeyeli;

Ağır ağır yürüyorum çocukluğumdan kalma taşdan merdivenlerden.

Sanki seni işlemiş üstüne ihtiyar bir heykeltraş gibi;

Öyle sessiz yüzünde çizgiler yaşlanmış benim gibi ihtiyar bedeni.

Tahtadan yeşile boyanmış bahçe kapısını açıyorum.

Aniden bir çığlık atıyor.

Örümcekler ağlar germiş üstüne

Minik bahçemize şöyle bir bakıyorum.

Derin derin içime çekiyorum.

Sanki sılaya kavuşma hasretiyle kalmış biri gibi

Bir tarihe tanıklık eden odaya adım atıyorum

Yorgunum,dizlerim titriyor.

Sessiz karanlık ve buz gibi

Ama hala kokun duruyor yastığımın üstünde

Ve sanki her şeyde, her eşyada sen varsın

Her halin duvara yansımış öylece

Bazen neşeli bazen üzgün bazen de kızgın

En çok neyi özledim biliyormusun senle

Sabahları ufukda tanyerinin ardından güneşin doğuşunu izlemeyi

Yüzüne vurduğunda altın sarsına bürünen yüzünü seyretmeyi

Ve bakır kızılı saçlarını okşamayı meltem eşliğinde

Ne balkon var, ne tan yeri, ne de güneş doğuyor artık.

Odam hep karanlık hep üşüyorum.

Hayatın siyah beyaz kuşağında yaşıyorum anlayacağın.

Oturup, tahtadan küpeştenin altında düşünüyorum

Ahşap bank hergün gelip oturmamı istemiyor üstüne

Her gün ona anlatıyorum seni, yanaklarım damla damla

Üzülüyor dayanamıyor sonra,

İnci inci damlıyor avuçlarıma

Özledim, arıyorum bu ıssız soğuk ve virane yerde

Harabeye dönmüş ağır bir savaştan çıkmış sanki

Hani benimde ondan farkım yok

Getirmiyor bu odalarda bu bankda bu balkonda sana ağlamak

Hiçbirşeyin faydası yok,

Yıkılmak üzereyiz artık

Ben ve şu ihtiyar konak...

ocak2012