Köpeğine Sözü Geçmeyen İhtiyar

köpeğine sözü geçmeyen ihtiyara gün doğdu

ilk sözlerinin kuyusundan kaçıp kalbime saklanan ilham

dur azıcık soluklanayım

dur biraz

bende senin gibi konuşmasını öğreneme miş bir rüya yım

demek isterdim ama nafile ağacına çakılmış

hatırlanması kolay bir soy adı taşıyorum

çene kemiğime dayanmış hatıralarım var

size geçmeyen saatlerden bahsetmek istiyorum

hiç dudaklarınızdan öpülüp bir köpeğin önüne atıldınız mı

bundan bana kemik çıkmaz deyip bırakıldınız mı

köşe başını dönerken pazarlık yaptığım orospu

bana benzeyerek öldü değil mi

bütün gerçekler adına doğruları söyleyin

kıvranırken o son döşekte

herkesten farklı gülümseyerek

bize benzeyerek öldü değil mi

kuruntularımın intiharını seyrediyorum rahat olun lütfen

ilginizin dışında ateşlendi bütün fırıldaklar

bazen konuşmaya çıkarsınız bir balkonun önüne

bazen kim boğuluyor diye bakmazsınız bile

bile bile ladeslenir siniz yani

içinizdeki kötüye

köy avurtlu tulumbacıların kendi yangınını söndüremeyişine güldüm

bir ağacın kurtçuğu kadar cesareti olmayana konuşulmuş sobe

oysa kimi yakalar yapraklar gülümserken

kimin avazı hilekar sa en çok o haklı

sordunuz mu suskun ağızlı sanatçılara

kalbinin son durağında en çok ne saklı

getirildiğimiz kadar götürüldük o durulmaza

kaniş kılıklı ihtiyara benzeyen köpek

ne kadar bahtiyar sa

o kadar çok çıkmaz sunuyordu size

anlamayıp hiç bir şey olmamış gibi

azıcık sarılır mısınız bize.