Köpek Öldüren

Karanlığa âşık bir körü oynuyorum,

Sessizliğe müptela bir sağırı...

Dilsizlerin edebildiği muhabbet kadar,

Çoğu zaman küçük harfleri seçebiliyorum.

Ölü bir sayfaya hayat veriyorum gözlerimden,

Kirpiklerime tutunan deryadan,

Şiirin işe yaramaz çürük dünyasına...

Kimsenin bilmediği bir yerden,

Sessizce izliyorum İstanbul'u.

Bir başka görüyorum her şeyi.

Nedense bugün kalabalığa karışıyor,

Herkesten sakladığım kelimeler.

Çırılçıplak soyuluyor kabuğundan,

Vitaminsiz cümlelerim.

Belki,

Başkasından duymaya korktuğum için,

Öznesini kaybediyor bu gece...

Bir devrik cümlenin içindeyim

Noktası, virgülü kadar eğri,

Tersine dönüyor dünya,

Ki işte özne burada kayboluyor...

Bir sigara dumanına tutunup,

Başlıyorum hayaller kurmaya.

Çoğu zaman 'keşke'

Bazen 'olsun' diyebiliyorum.

Ama ne yazık ki,

Keşke demekle zayıf,

Olsun demekle ukala olabiliyor insan...

İnsan ki eskidikçe değerini yitiriyor,

Ve her şeye rağmen aptal bir kadın

Ucuz bir şarabın rengini çabuk alıyor.

Kimisi köpeği öldürüyor,

Kimisi sadece köpekleştiriyor...

02.22

11.11.2011

Cuma