Kör Yürek Taşıyorum

Sokulmasın göğsüne nedametin hançeri

Şu fukara gönlümde nadidesin oy gülüm

Aklından çıkarırsan derbeder bu serseri

Laleler bahçesinde ötüştüğüm bülbülüm

Yanıltma düşlerimi uykulara dalmadan

Mahsule ermediğim boz kıraç eşiyorum

Susturma nefesimi hevesimi almadan

Yarısı sen de kalan kör yürek taşıyorum

Gecelerin kabusu terlerimi dökerken

Yeni güne umudu şafakla ışıyorum

Bir aymazın gölgesi ufkum dara çekerken

Tut elimden nazlı yar son surat düşüyorum

Karanlıkta gezmişim gündüzüme kıyarak

Menzilimden vazgeçmem yıldızları sayarak

Tüketmişim öz varım hüzünlere doyarak

Şiirlere sarılmış bir hayat yaşıyorum