Kör/ebe / Ölüm

/sevdiğinde; pişman olmamalı insan...

sevdiğinde; perişan olabilmeli.../

-her şeyin bir kolayı var da, özlemin çaresi yok mu?

I-

kutlayıcılar geldi ilkin

ölen kalabalığım için

yaşayan bir yalnızlık uydurdum

içinden senli sözler geçen nehirler buldum

bilmiyorsun

her gece kırmızı şiirler yazıyorum

çok kanıyor ve hep yanıyor

kan kaybediyorum..

üzerim açıkta kalmış gibi uyurken

her yanım tutulmuş hayata

parmaklarımda panik atak notalar

-kalbim üşüyor-

mermi izi bu tenimdeki nakış

taptaze travmalar peydahlayan

kutsal söz yanıkları

II-

ah incelikler

inceldiği yerden kopan incelikler

buhranlarımız nasıl da şık duruyor

iki beden büyük kalplerimizde

bak!

her şey resmedilmiş tuvallerde

küsmeler bile dokunaklı değil artık

herkes yabancı maskelerine

küfürlerse çok tanıdık

uzaktan seyredilesi aşklar

üç artı bir

deniz manzaralı; tek kişilik köşklerde

kovalanan yankılar

-ki onlar da bir zamanlar aşıktılar

III-

bilirim

herkesin bir karanlığı var

gözleri bağlı; bir oyunun göbeğinde

ışık yaksan kim duyar!

tutamadıkları sözler var

kaçamadıkları düşler

edemedikleri yeminler

herkesin bir dağınıklığı var

kendi karma/şıklığının düzeninde

ölür gibi seven/sever gibi ölen

sonra yakalanıp bir asi yağmura

pürüzsüz sancılar yetiştiren

yaşamın vakur heybetine

-kırıntılar var/en talihsiz tahlillere gebe

IV-

ah!

bu gece seni göremeyeceğim

gözlerimi öldürmektir bu

can çekişmektir sensizliğin gergefinde

çok bilmeceli dokundun

o çözümsüz bulmacanın

çıkmaz sözcüğüydün sen

bir varmış bir yokmuş

döşümüzde yankılanan susku

yarasa gibi tepe taklak

isyan boşluğu gibi kuşku

insanım; eşsiz acılar yetiştiriyorum

-ki her acı kutsaldır!

ama 'acım kusurlu'

umudum gasp edilmiş

yeniden öldürseler / bir daha ölürüm

V-

bilmiyordun

ne yurtsuzluk / ne kimliksizlik

sargın güz sabahı

gözlerinsiz bir serinliğe uyanmak

hasattan sonra toprağın yorgunluğu

nadas yalnızlığı gibi bu endişeli korku

iğde çiçekleri dargın

açarken kırılası petek

kim gömdüye giden ümitsizlik

onun için böyle ürkek

eskiden kalma yaşlı bir alışkanlık

tabakamda tıka basa bir ağrı

takvim köşelerinde unutulan

tarihlerin yaralı çığlığı; kayıp

VI-

ayrılık; arka bahçede feryat figan

yırtık fotoğraflar sızlıyor

muştularken ölen mutsuzluğumuzu

kor taneleriyle

toprağı yapıştırıyoruz çatladığı yerden

yaşayan cesetlerimizle

her acı kendini öldürür / aşk'ı incitmemek için

enkazını kaybetmiş bir gömü kalır geriye..

fulya/eylül2011