Körpecik Sevgilerin Umutları

Karanlığı aydınlatan,

Yıldızlar mıdır Ay'mıdır?

Yoksa geceyi gündüzle buluşturan,

Hep yeniden doğacağından emin olduğumuz ,

Umudun timsali

Güneş'midir?

Kalbimizi pır pır ettirip,

Yumruğumuz kadar yerde yaşayan,

Canımıza can katan,

Bizi hayata sımsıkı bağlayan,

Paha biçilmez sevgileriyle hayatımızı doldurup,

Yarınlara umutla baktıran da

Sevdiklerimiz değil midir?

Her dökülen yaprak,

Tabiat ananın kucağına düşer ,

Toprakla buluşur,

Sabreder, yoğrulur.

Zamanı gelir ,

Tazelenir , yeşerir .

Körpecik umut olup ,

Her nevi dallarda vücut bulur.

Hayatı anlamlı kılan umutlar,

Masum kalplerdeki tertemiz sevgiler,

Dünyanın başını döndürür,

Bulutların üstüne çıkarıp,

Ayaklarını yerden keser.

Kötülüklerin karşısına dikilip,

Kafa tutar korkusuzca.

Kör karanlıklarda kalmış ,

Biçare gönüllerin imdadına yetişir.

Sarıp sarmalar ,kucaklar.

Koruyup kollar

masumiyetini kaybetmemiş yürekleri.

Pırıl pırıldır

şeffaftır

körpecik sevgilerin umutları.

Tohum olup serpilirler

Buz tutmuş aciz yüreklere,

Güneş'in koynunda ısınıp yeşerirler.

Aydınlığa çevirirken yüzlerini,

Can suyunu verip taş kalpli bedenlerin,

Minicik umut olurlar,

Aydınlığı getirirler.

Kanatsız melek olup,

Usulcacıktan inerler yeryüzüne,

Kar beyazı kundakta

Pamuklara sarılmış umudu

İyiliğin ışığı olsun diye getirirler.