Koşmalıyım Gerçeğine

şarkılarımı tekrar ettim sürgitliğine

gözlerindeki kaçışı anlamlandırmaktım

şarkılarım sende kaldı gözlerin bende

asıl ayrılık

giderken kalan bu iğneli ıssızlıkmış

hilal boylumdun

bir kısrağın koşmaya küsüşü

güneşli bir sevdanın arsız bir yağmura teslimi

hiçbir karanlık kavşakta sormazlık etmiyorum seni

kendimdeki beklemek tutkusuna

yakışmıyorum seni beklemeye cemre masallı

koşmalıyım gerçeğine soluğunu hissedişim de olsa

bu ilk ve son ayrılığım

sanki seni sevmek için

ekmeğimin buğusuna bağlanışım gibi

ozan havalı bir sokağın başındayım daima

balkonları yere yakın emekçi sohbetlerinde

sana olan sevdamın güleç hıçkırıkları

hiçbir anını boşa harcamamalıyım

bu ilk ve son gerçeğimin

sayfasız bir güzelliği severek

öğrenmek ayrılığı

suçlarımın üstünü örtmüyordu ağaçlar

acıları yapraklara sığınmasızdı

akşam çocukluklarımın

ben

gerçeğine koştum

sana seni seviyorum derken ki

bana gülmelerinin

güldükçe acısı çoğalan

bu imkansızlığın...