Köz Düşmüş

Köz olmuş

Akşam vakti sahildeyim gene

Denize tek tek taş atıyorum

Başım ayık seni düşünüyorum

Parmaklarımla ismini yazıyorum

Sahilde ki kumlara

Hırçın dalda gelip siliyor acımasızca

Ama ben yüreğime kazıdım seni

Seni oradan silemez,

Ne boran ne kar ne fırtına.

Güneş süzülüyor yine yavaş yavaş .

Başı yüce dağların ardına

İçim kararıyor korkuyorum

Korkuyorum

Yüreğim sökülecek yokluğunda

Geceler sensizliğe isyanım

Çırpınıyorum kanadı kırık bir kuş misali

Yalnızlığın kucağında..

Sedir kurdum ısısız yerde

Kimseleri görmeyim,

Yalnız seni düşüneyim diye.

Adını her anışımda

Savruluyorum gecenin kırağı ayazında.

Alaz alıyor içimde ki közler

Kavruluyorum, küllerim savruluyor

Sevdanın kollarında

Melek yüzlüm, ruhum sen esirim

Hasretin çığ gibi büyür içimde.

Senli düşlerle düşerken baş yastığa

Yokluğunun kâbusu ile uyanıyorum her sabaha.

Bir damla olsun su serp yüreğime

İçim ferahlansın.

Müezzinin ilahi nidaları yükselirken arşı alaya

Nasırlı avuçlarımı açtım

Adaklar adadım, dualar ettim, dilekler tuttum

Yalvardım yara dana Sen diye haykırdım sen diye

Ey melek yüzlüm

Kır bütün yasaklarını

Seherden önce mehtaplı yollardan gel

Güneş doğsun yeniden kıraç yamaçlarıma

Olsun da bir günlük ömrüm olsun.

Ömrüm son bulacaksa eğer

İsterim ki ecel beni senin kollarında bulsun.

Alacaksa canımı senin kollarında alsın melek yüzlüm.