Krizantemim

bir kış günüydü

bulutlar çepeçevrelemişti her bucağı

ufuklar görünmezdi gözlerime

rüzgar bile şiddetine göre sessizdi

olgundu biraz...

suskunluk kaplardı dualarımı

dudaklarım kilitlenmişti birbirine

değil bıçak neşter dahi açamazdı

aslında halet-i ruhum müsait değildi

o meymenetsiz yüzüne gülmeye

ama seviyordu adaletsiz gönül

zaten nerde zoru var onu buluyordu

başkalarının tenezzül etmediğine tapıyordu kalbim

farklıydı aşk benim için zamandan

biraz ileri

çılgıncasına sevmek istiyor belkide

duygu fırtınasında yok olmak

hayatın anlamını başkasın/on/da arıyordu

ah Krizantemim farklı ruh dünyasının hastası

seviyorum seni be, değer mi hiç susmaya!

saniyelerden ibaret şu dünyada

bırak herşeyi bir yana

yarım metrelik ebedi uzaklığa

son ver

bir merhaba de bu akşam....