Küçük Bir Evimiz Olmalıydı

Sonu aşk olan hiçbir şey başlamadı

Öncesinde var olan bir yürek istedim

Sımsıkı sarabilecek kolları,

Tuttuğunda bırakmayacak, bırakamayacak..

Başka olmalıydı, başka bakmalıydı ona bakan gözlere

Buz tutmuş bir kalbi ısıtabilen o olmalıydı yine...

Aşk demeliydi.. bakışları herşeyi anlatabilmeliydi

Benden iyi bilmeliydi soğuk kışları, dökülen yaprakları

En çok seven o olmalıydı kendince..

Yarışabilmeliydik..

Muzur çocuklar gibi; en çok ben seviyorum diye,

Oyun bozan olmamalıydı bu sevgide,

Biz hep masum kalmalıydık..

Küçük bir evimiz olmalıydı,

İki odası olmalıydı sadece, birbirine yakın

Sana ve bana benzemeliydi, sımsıcak kalabilen her zaman

Kapısını açtığında gülümsemeliydi adeta,

Hayal kurabileceğimiz bir aşkı yaşamalıydık..

Ev dediğin böyle olmalıydı işte!

Seni ve beni yaşatmalıydı, dünyamız olmalıydı

''Biz'' kalabilmeliydik her zaman..

Başlangıçta aşk diye başlayan hiçbir şey aynı kalmadı

Aslında sonu olan hiçbir aşk başlamadı sevgili..

Küçük bir evimiz olmalıydı sığınabileceğimiz

Hani utanmadan sıkılmadan, dertlere ağlayabileceğimiz

Ağlayabilmek için omzuna yatabileceğim bir yer,

Ayrılığın olmadığı bir evde yaşamalıydık

Sen ve ben...

Kimsesizliği böyle tek başına değil de

Beraber yaşamalıydık sevgili !