Küçük Kız...

Dur az daha

Az daha.. Az daha düşün..

Çekip gitme.

Hayat dediğin..

Sevgi ihanetini

Hiç hak etmediğin terk edilmenden

Yada ;

Seni canından çok seven anne,babanın.

Seni koruma içgüdüsüyle attığı tokat

Onlara kızgınlığından ibaret değildir...

Git işine dedin ya..!

Bak işte ben işime gidiyorum

Karşı masada şen ,şakrar kahkahalar atılıyor

Gördün mü gülün goncası açılıyor

Bebek düşe, kalka yürüyor

Bahçıvan çimleri suluyor

Güvercinler yem yiyor

Yani anla..

Kimsenin umurunda bile değilsin..!

Hayat devam ediyor...

Yaşam da daha ne olasılıklar var bilemezsin?

Daha şimdiden kırma yaşma azmini

Tutulacak bir yanı vardır mutlaka

Tut Sıkıca sarıl bırakma.

Haydi, sil gözyaşlarını

Küçüksün... Bilemezsin

Aç kurtlar, çakallar sürüyle dolaşıyor sokaklarda

Senin etine pazarlayacak pezevenklerde

Bir ot gibi bitiveririler yanı başında.

Kara saçların, sarıya boyanmadan

Gözlerin ferini yitirmeden

Aydan güzel yüzün bulutlanmadan

Tenin haram olmadan.

Evine sevenlerine git....

.....ve onları hiç bırakma...

Ben kim miyim?

Babayım... Az birazda şairim

Senin düşünemeyeceklerin

Hayal bile edemeyeceğin ne varsa

Onlar benim dilimde

Kalemimin ucundadır...

Git haydi küçük kız

Git çocuğum evine

Bir zaman sonra bir gazetenin iç sayfasın da

Adını,Resmini..

Sahile vurmuş cesedini görmek

Yeni bir YASEMİN şiiri yazmak

İstemiyorummmmm....