Küçülüp de Büyüyen Bir Çocuk Gibi

zehr-i gam eder gönlün

baharda yeşil yeşil...

insanların ruhlarını çalar

ışık yüzlü meleğin ayak izlerinden

adım adım

kan ter içinde iç çekişmelerimiz

sırtında dünya yükü

volta atarcasına karın ağırları çeken

hasta gibi

yalın ayaklı soğuk bir yılan gözüyle

dünyaya bakır rengi teniyle yansıyan

her gölgene küçük bir manzara yerleştiren

sebebsiz susmalardan

kör topal

kurşunların önünde siper alacak kadar cesur

olmanın verdiği aselete inantla ve

baskın bir inançla umut etmek geliyor

kuşlar kadar özürlük peşinde esaret olan bulut gibi

sallanarak en fakir sözünle

zengin bir tavıra bürünen hayata

kazık atacak neyim kaldı ki

son gelen filmin

son sahnesindeki figüran kadar önemsizleşen

kaderin gözyaşı ile büyüttüğü

küçülüp de büyüyen her hangi bir çocuğuyum...