Küflü Ekmek

*Küflü Ekmek

küflü ekmeklerin üzerine

bir daha yemin etmeyeceğim anne

şehrimiz yıkılıyor, altında kalıyor ip vurgunu ellerim

toprak kendini gömüyor için için,

içinde bez bebeklerim

çürümüş salıncakları mesken bilen çocuklar susuyor

bilhassa onlar susuyor

belki kısa pantolonları oyuna susuyor

sırf bu yüzden

rayını terkeden trenler geçiyor gözümden

söz veriyorum anne

yemin etmeyeceğim bir daha, küflü ekmeklerin üzerine

bunların hepsi benim yüzümden

ailelerin içinden ağır-aksak geçti, gelip- geçmiş zaman kipleri

büsbütün şarkısız kaldı kadınlar

babalar fütursuz, babalar ulu orta, hem utanmadan ağladı

herkes gitti şehirden

bir tek fıkralara tutunan,

yüzünü zamanla makyajlayan bir palyaço kaldı

oysa oyuncak trenler güldürmüyor artık çocuk kimseleri

oysa ben, üstüm başım çocuk yürüyorum güneşin öte ucunda

ellerim ayaz yanıkları,

dilim kanatan anne ağıtları,

bunların hepsi benim yüzümden

anne, küflü ekmekler hiç bir yeminle buluşmayacak bir daha

bir daha caymak yok verilen sözden

hani çok mu düş yüzümü göğüslerine yaslamak

penceremizin önünde beklemek istiyorum yine babamı

kapıyı koşarak açmak

hoş geldin babacım deyip boynuna sarılmak istiyorum

çok mu zor anne özlemek yangısı

biliyorum penceresi yok çadırımızın

biliyorum kapısı da yok

biliyorum babam da..

ama söz verdim anne lütfen ağlama

çocuk olan ellerinle okşa küt kumral saçlarımı

anaç dudaklarınla öp beni yeniden

sesi düşer mi sahi babamın, benim gece hayallerimden ?

anne, küflü ekmeklerle yemine yürümeyeceğim bir daha

bunların hepsi benim yüzümden

gün kendini, yeni şafakların üzerine habire doğururken

suskunluk büyütürsün içinde

kalaylı bakırlarını, pencere önü çiceklerini

tahta mandallarını, iğne oyalarını, dantellerini

sandık lekesi çeyizini özlersin

sen-den üryan olur gözlerin, utanırsın ağlamaktan

utanma gözyaşından, ben gözlerini silerken

anne söz veriyorum komşuların ziline basıp,

soprano bir kahkaha atıp, kaçmayacak bu kız

bir daha ağaçlara tırmanmayacak

bir daha küfür duymayacaksın sesimden

sana şiirler yazacağım üşüyen ellerimle

yemin ederim anne

küflü ekmeklerin üzerine, dönmeyeceğim kavlimden

bunların hepsi benim yüzümden

her şeye rağmen beyaz bir şeyler yağıyor bak bu şehre

biraz kar oynayabilir miyim anne, arka çadırın önünde...

Aslı Har

* Şiirkolik üyelerine açık 'Bir Fotoğrafa Şiir Yazmak' konulu Şiir Yarışmamızda birinciliği Sevgili Aslı Har kazanmıştır. Değerli arkadaşımızı kutluyor, şiir yolunun hep açık olmasını diliyoruz...