Kül Kitabesi
Yüreğim üşürken sonbaharda ığıl ığıl
Birde bu yetmezmiş gibi
Soğuk yüzlü mahkemelerde
Sensizliğe mahkûm edildim
İnsafsızca
Şimdi
Karanlıkta yaralı bir kediye uzanan
Şefkatli el gibi dokunsan ya bana
Okşasan ya sevgimi
Kanadı kırık
Ve sensiz sevgimi
Başım ellerimin arasında
İntihar türküleri mırıldanırken gözlerim
O koyu kahve iri gözlerim
Senden çaldığı sevginin bedelini ödüyor
Katmer katmer
Ve buğulanıyor
Arsızca...!
Yalnızlık
Gittiğinden beri
Koynuna girdiğim mutsuz sevgili
Ne güler yüzü
Ne de mutlu eder yosun kaplamış düşlerimi
Yoksun ya artık
Sen gideli
Gülücük gözlerle
'Hımm' diyen kimse kalmadı
Yeryüzünün mahşerinde
Kalbimde
Ve ellerimde
Yanan ruhumun küllerinden
Sana uzanan ağıtlarım
Birde
Gözyaşlarımla yoğurduğum
Sızılı sevdanın harcıyla
Diksem kitabeni
Özgür yeşil bulutlara doğru
Bu yorgun adamın
En büyük eseri olur değil mi?
Çok tufanlar atlatıp da
Seni görünce yıkılan
Kül kitabesi
30.09.2012 / Şair-i Gülhan...124