Kül Rengi Ateşin Adresiyim Kayra

beni her vakit vuruyorlar buralarda

suçluymuşum Kayra

bir başımayım

anlasana

yalnızlığım yeter diyemiyor olanlara

dudaklarımın sana mühürlü yanlarından kusuyorum acıyı

hiç susmamacasına

parmaklarım ölüme düğümlü

yokluğunda sevemiyorum yaşamı

'-gelmezsen öleceğim ' diyor içimin hezeyanları

yıkılacak

duvarlarına inancını astığım evimin çatısı

ıslanacak gözlerim

-kül rengiyim-

sansürsüz sızıları saklıyorum yastığımın altında

rüyalarımda freni patlamış sövgüler

teşebbüs ihtarlarında

sıçrayarak uyanıyorum günahkar seslere

'-ki o sesler ensemde biriktiler-'

-narını içiyorum-

fikrime sarhoş cinnetlerini getirme

beynimin köşelerinde dönen sema'zenlerimi yorma Kayra

sabır taşımın un ufak olmuş haline

gitmenin hışmıyla üfleme

yeniden toplanacak gücü bulamıyorum dirayetimde

-gelmezsen öleceğim-

kefilsiz satıyorlar günlüklerimi

ömrümü defterlere gömdüğümün şahidi kim olacak şimdi

sen mi kırdın bunca şiirin kalemini

sen miydin

zıpkın gibi kıvrandıran '-gel' seslerimi

-hep yanlış adresim-

posta posta hayatı geri iadeyim zamana

bir pula yüzünü çizdim Kayra

kapına bırakılacak hayattan kopardığın bağlarım

gelmezsen öleceğim

ve buruk bir ezgiyle söylenecek ağıtlarım

(!)