Kulaklarında Çınlayan Beni Unutma

kulaklarında çınlayan beni

birileri beni anıyor diye sanma ...

aksar ellerinde

titrek bir öpücük kondurur

yanağıma

ince bir gülümseyişten esinlenen

kırıntıları

gümüş rengi bulut kadar ucucu tutsaklığınla

sımsıcak kurgular beni

en eski kıyafetlerimin içinden çıkan ten kokun

buram buram içime işlerken

fark ederim

esir olduğum bu beden de

ben artık o eski ben değilim...

üşür kaldırım kenarları

nefesimden çıkan her sözcük

kaçırır yaşayan ne varsa

ülkesinden sürgün edilen roman kahramanları gibi

asılı yüzleri aynadan geçerken

ışık süzülür kanatları rengarenk bir kelebek

dokunur parmak uclarıma

ufacık tefecikken annemin anlattığı masalsı beraklığı

korur hücremde ki beni

daralan zaman yenik düşerken

umulmayı bekleyen gözlerime

artık dur diyemiyorum

gözüm yollarında

belki ummadığım bir günde

güneşinle gelirsin diye...

M.d