Küllenmiş Sevgilerin Ardından

Üst üste yığılır şafak sökmeden

Esrarengiz anların kalesi doruklara çıkar, büyür

Fethedilmemiş şehirlerin surları saklar acıları

Sonra bir fırtına kopar ağaçlar titrer korkusundan

Bir şimşek çakar gönlümün kara deliğine

Karlar yağar saçlarıma yıldız niyetine

Ve ben üşürüm

Üşür geceler kimsesizliğinde

Biz, üşürüz mazinin çıplak hayallerinde

Gelme üstüme ne olursun, kötülüğün çizmesi uzun

Yutkunamıyorum, boğazımda koca bir yumruk

Sağım solum gam tütüyor, ne yana baksam zifiri karanlık

Şifresini çözemedim hayatın

Geliştiremedim dahiyane fikirler umuda dair

Sevemedim ömrümün hüsranlı yollarını

Biter yaşam çizgisi inceldikçe

Biz, biteriz yastık altı düşlerin esaretinde

Lâl dilimin kilidini bulamadım, konuşmak haram

Çıldırıyorum kendi sükûnetimin mahreminde

Yanardağa döndü içim patlamaya hazır lâv,

Koca kayaları oynatmak zor yerinden

Ki ittikçe uçuruma yuvarlanır peşi sıra ümitler

İte kaka yürümek ne zor bilir misin

Ya yalpalamak anların boğuntusunda iç çekerken

Yaşarken ölmek ne demek bilir misin

Tat almamak yediğin lokmadan,

İçtiğin suyu haram bilmek,

Sevgileri zindana atıp müebbet hapse yatırmak

Ölür düşler işte o vakit

Biz, ölürüz kana susamış güneşin zalimliğinde

Gökkuşağı kayıp,

Yıldızlar sönük,

Kara bulutlar ağlar, yağmur sanırız şükredip

Ben ağlarım,

Ağlar çocuk tek damla yaş akıtmadan

Biz, ağlarız küllenmiş sevgilerin ardından...

Aralık / 2012

Zişan Karamazi'ye sonsuz saygı ve teşekkürlerimle...