Küllerden Dizeler

"Yok olmaktan korkanlar

Yıldızlara ellerini uzatmazlar"

O kadar yandım ki

Ne denli tükendiysem artık

Yazmaktan kaçamadım...

Peşim sıra gelen kuşların gürültüsü

Ruhumu kemirirken bir sonbahar gecesi

Gölgesine düştüğüm bu satırların sonunda

Kasvetimle boğacağım tüm karanlıkları

Uzakların şiirleri boyun eğdiğinde türkülere

Alnımda koca bir lekeyle sokaklarda cirit atarken

Korktuğum tüm yalnızlıklardan utanacağım

Ben sonbaharda bir kez bile titremedim

Yüreğimdeki sonsuz alevle gökyüzünde

Yıldızlarla, bulutlarla yanacağım

Tek kanatlı bir meleğin gözlerine düşersem eğer

Anlarım ki tanrı kıyamete karar vermiştir

Gözlerinden düşersem gecenin her şey yolunda

Olur da anılarımda yaşar diye bazı çocukluklar

Tanrının hafızasından silmek isterim kendimi

Belki kendi haline bırakırsam kendimi

Kendimle mücadele ettirmem yüreğimi

Onun bakışlarında can bulmak

Bu kadar zor mu

Sahi, bitmez dediğimiz hasretler

Bir gün yok olur mu

Ah, parmaklarıma attığım her çentiğin izi

Yanan avuçlarıma akmış dün gece

Ellerimde paramparça iki mürekkep kutusu

Dilim mavi çünkü gökyüzü kırmızı

Yıldızları öptüğüm gecenin intikamı

Ağzı kulaklarında bir şeytanın üç dişli yabasıyla

Yatarken beni dürttüğü en insomnialı gecede

Resmini çizdiğim tüm hayatlar şimdi

Yangınların içinde

Affedin beni çocuklar

Dilek tuttuğunuz yıldızlar

Masum olamazlar

Bağışlayın kadınlar

Yanmayanlar

Yananı anlamazlar