Küller Ve Kuleler

Rengini kızıl döktü toprak,

n/asırlı ateşiyle...

Rüzgar sobeleyen çocuklar

kırdı gözümün bademini.

Gece yarısı mıydı, neydi?

Katran ışık başımdan savdı perdeleri.

Oda kör,

şehir bir hayli yukarı.

Tanıdım karanlığı

onu yağan çiçeklerle bir,

sedirinde.

Sır bakan aydınlığın bıraktığı defneleri,

avucumdaki buğdayda özledim.

Yağladım bi’ güzel hüznün aynasını,

buldum bir ağaç:

sevinçler içinde.

Çığlığını al da gel, çocuk!

Hayatın yapbozlu sütunu,

ılık rüzgârlara hıçkırık kala geçti göğsümden.

Elini koy tam şuraya:

toprak üstü dinlencede,

Âlem’in bir yanlı canı...

Çek içine

ince yapraklı sayfayı

küller ve kuleler içinde.