Kurak Elveda

sözlerim açık ardına kadar

açlığına ruhunun

saçlarının her bir teli

bam teli sabaha hevesle kalkışımın...

şarkıları yalnız söylerdim

yalnızlığın en vefalı emekçisiydim

sıradan birgün anısızın seni görünce

yoruldum birdenbire...

yeniden başlamak mümkün değil

şiirleştiriyorum sondan sonralarımı...

dünyaya dokunur gibi öpmeliyim

bana en yakın anını düşlerinin

donuk gecede sürgün veren

kurak elvedamın iç yağmurunda...

tanıyamazsın beni kendini aşmadan

küçük ayrıntıdır çünkü hayat sandığın

bir renge düşkünleşmek bir kapı eşiğinde

karanlık bir yolda çare aramak ılık esintide...

ecel kadar patavatsız gelmişti öğlendi

meğer ecel onun kadar patavatsızmış...

yanlış bir gülümseme kan gibi oturdu yüzüme

pembenin gölgesine muhtaçken umutlarım...