Kurşunlarken Içimi
Duyarsın diye
Tüm gök seslerini susturdum
Ve durdurdum kâinatı
Derin bir sessizlik
İçime gömen seni
Gündüzün zifirinde
Hecelerken adının ilk harfini
Şiire gebe
Cümleler var içimde
Ki kıskandığım
Kalemden
Esrik bir loşluğun
Ayağına dolanan
Ve yalpalayan
Zaman köşelerindeyim
Şizofren sabahlara uyandım yine
Yine ay sönük
Yıldız kırık
Güneş tecrit
Dil mahkûm yine
Okyanuslar öpüşüyor içimde sığ yakamozlarda
Korkuyorum bir kaşık suda boğulmaktan
Ki tutmadan
Saç tellerini
Kokmadan avuçlarımda ten
Zül gelir böyle ölümler
Her köşemde sen
Ve kemirirken içimi
Yalnızlığım
Martı çığlıklarına saklarken
Hiç söylenmemiş türküleri
Ve dönmemişken bahar henüz şehrime
İbresini çevirmek tekrar Şubat'lara
Kar tanelerini eritip papatya ölüleri toplamak
Hıdrellez ezgilerini dinlemek
Sarmaşık beşiklerde salınırken uçurtmalar
Zor gıyabında iyot koklamak
Kolyoz havyarları dökülürken körfezin yasaklı kayalarına
Çingen kemancının
Hicaz taksimi silerken suskunluk tılsımını
Sürgün şiirler yazmak zor
Hele kurşunlarken içimi
Sessizlik bakirliği bozulurken
Dağıtmak kelimeleri artarda
Ve seslenmek sana gizli bir mısranın ardında
Kaybetmek sesimi zor
Bu yüzden
Tüm gök seslerini susturdum
Ve durdurdum kâinatı
İçimden etmeden beni içim...