Kurtlar Vadisi

I

iki duman arasından çıkardım beni

ellerimi sana açsam biliyorum, boğulurum

su desem akmaz yıkamaz bu bedeni

ben ne zaman susasam, anlamıma mahkumum

eğer varsa bir yumruk içimden doğru bana

ve çürük bir meyvenin bir kurdu kadarsa bu

anlatamıyorsam bu çırpınışı yaşar sandığım doğaya

yitirir giderim ardımca başka bir meyve sahiplenir bu kurdu

içimde beni yaşatan kocaman bir ağaç var

ve her meyvesinde doymak bilmeyen kurtlar

II

bir düzine hayvan adı koydumdu aklıma

kartalın kanatlarına umudu koyduğumda

-düşündüm-

savaşmaya başladı birden bu düşünceler benimle

aslanın pençelerinden cesaret koyduğumda içime

savaştan bir tohum kaldı

-durdum-

toprağıma ektiğimde uzaklardan bir fil oldum

savaşta akan her damla kanı içine çekti hortumum

püskürdüm vahşice toprağa bunu

ve yeşerdim ağaç oldum

-o tohum-

kanatlarımdan serpilen umut hava oldu ağaca

pençelerim güç verdi

ve ayakta kalabildim her geçen fırtınada

burnum her terlediğinde damla damla suladım

hayat verdim tohuma

III

ve meyveler verdim sonra

savaşa, haksızlığa, umutsuzluğa, düşmanlığa

ben ne zaman bir meyve versem

dur diyemedim o hayvana

içimde beni yaşatan kocaman bir ağaç var

ve her meyvesinde doymak bilmeyen -kurtlar-