Kuruyan Kan

Gecenin kör gözü

Görmüş,

Lâl olan dili

Fısıldamıştı ayıplarcasına...

Ay ışığında,

Kaldırımda kuruyan kan

Yıkanmalıydı

Taciz edilmeden

Meraklı gözlerce

Küfür yemeden

Saygısız ağızlardan

Kaldırımda,

Soyut bir resim gibi uzanmıştı

Kırmızı lekeler.

Kimisi

Sahibinden dolayı önemsemedi bile,

Kimisi

Zaten kördü

Basıp geçti.

Ama ben,

Sokağa uzanmış hesap soran

Sessiz bir çığlık görüyordum

Tıpkı zaman gibi sessiz

Yüreğim bir pazar yeri gibiydi

Telaşlı ve heyacanlı

Taa ki

İnsanlık

Pazarımı ateşe vermeden önce

Ölüme duyduğu duyarsızlığıyla.

Şimdi ise

Ne heyecan var

Ne de telaş

En derinde bir sızı var

Ve bir de

Yüzümdeki utanç

Yıkanmalıydı,

Kimin olursa olsun

İsterse

On beş dakikalık bir sevgilinin

İsterse

En alçak bir hırsızın olsun

Yıkanmallıydı

Kan,

Ruhunu ve sıcaklığını

Geceye emanet ediyordu

Ay ve yıldızların şahitliğinde.

Kutsallığını ise

Bir an bile dilinden düşürmüyordu

Kimsenin duymayacağını bilse bile