Kuruyan Saatler

durgun deniz sanki bize

huzurun anahtarlarını verecek gibi

yamaçlara vuruyor hardal güneş taneleri

vestiyer ağaç, görevini tam yapıyor

havlu gibi serilmiş zaman betona

erisin diye mi? kurusun diye mi?

çölde gün batımı ve yayvan saatler

oldukça uzun olmalı her dakika

zaman denen bu görünmez aralıklar, pazartesiler, salılar

aslında insanın uydurması değil mi?

bu çölün ortasında bugün salı olsa

pazar olsa bu neyi değiştirir

köşeleri olan bu tablalar

doğaya aykırı sayın sanatçı, bu kadar özgür olma

aslında olmayanın olmamasını yansıtıyor sürrealizm

ya da olanın olmayacak hallerde olmasını, kim bilir?

ya bu ortadaki, sadece kirpiği olan yüze ne demeli sayın yaratıcı

zaman onu öldürmüş ve bıçağını üzerine bırakmış gibi adeta

saatler, dakikalar güçsüz lakin

insan ondan da güçsüz mü demek oluyor bütün bunlar

metal yiyen karıncalar zamanın canına okuyorlar

yoksa zaman onları da esir aldı da haberleri yok mu?

saat hep yediye beş var

tam bu anda durmuş hepsi

deniz, güneş, insan, yaşam...

belki de tablonun tanrısı Dali

6:55'te fırçasını nazikçe bırakıp

cebindeki köstekli saati hışımla kırarak

bir an zamanı durdurmak istemiştir

hani şu aslında olmayan zamanı, kim bilir?