Küs Deli Gönül

KÜS DELİ GÖNÜL

Ne amansız fırtınalara yelken açtın

Ne yangınlara gözünü karartıp daldın

Kaç vefasıza aldandın da, dağlandın

Olmadı, yetmedi bunca acı uslanmadın

Hani derdine de, nazına da razıydın

Hani kovsa bile gitmez,yanında kalırdın

Bak işte, ne huzurun kaldı, ne de rahatın

Gitmekte zor kalmakta, arada kaldın

Etme; bulaşma sevdaya,yutar seni

Kanserli hücre gibi sarar bedenini

Yaktıkça yakar,sızlatır her yerini

Dedim inanmadın, heder ettin kendini

Her cefaya,sevda sandın da sarıldın

Yeter artık, bak bu sefer de fak'a bastın

Dön yuvana,yad ellerde boşa yıprandın

Bak bu yaralı halinle yapayalnız kaldın

Demedim mi sana, sonunda yedek kalırsın

Bin derdin var zaten,bin dert daha alırsın

Gün gelir başkasına gider, derin yaralanırsın

O giderken, takatin kesilir,ardından bakarsın

Sırtından vurur acımadan, 'can' dediğin

En derin yarayı açar da, tuz basar sevdiğin

Yetmedi mi daha yar elinden bunca çektiğin

Yeter be gönül sınır tanımaz mı bu deliliğin

Suç senin deli gönlüm, isyan etme boşuna

Ne gereği vardı ki, zehir kattın tatlı aşına

Uslanmaz mısın sen, aklın gelmez mi başına

Şimdi git vur o deli başını, soğuk musalla taşına

...............................................

Dur dedim,öğüt verdim,kâr etmedi

Kızgın yağlarda haşladım yüreğimi,yetmedi

Acılardan dikenli tel çektim, hızını kesmedi

Kor alevlerde dağladım da, yine pes etmedi

Şimdi çek sinene de çileleri sus, sus gönül

Bak kalemim sustu, küstü bütün satırlara

SENDE KÜS ARTIK, KÜS SEVDALARA

15/ 07/ 2009 Erzincan - Üzümlü