Kuş Gönünden Aşk

bir kuş olsaydım omuzunda

küçük bir adam ve biraz düş

cennetten çıkıp gelseydin

bütün zebanilere inat ey aşk

ben seni asla terk etmezdim

kim ki ayrılık der işte keder

vatansız adamların namusu olmaz

bil ki inadına tek vatanımsın

ikinci kez gidemediğim diyar

niçin hep annem gibi ağlıyorsun

acı emziriyor göğüslerinden

evlatlık saz sancılı geceler çalıyorsun

ansızın belime saplanan ağrı

uyuşmuş sol bacağım gibi duruk çağ

kavuşmak isteyen de kim sevgilim

sonbaharın kırmızı sarmaşıkları gibi

her yanımı sarıyor sanki hüzün

boynuna alıç bağlayan şu çocuğa bak

kahkahaları yamalı bohça kadın

de haydi buyur yalnızlık denen ölüm

son bir gece bahşet bahçende

sonsuzluk öncesi bir sınır ihlali olsun

aşk niçin göçmen kuşların yoludur

sevgili değil koynuna girdiğin yar

giremediğin hep bir uçurum kenarı