Kutsal Yolculuk Sonrası

İlk on yedi yaşında,

Attım kendimi yollara.

En heycan verici günleri

Yaşadım istanbulun sihrinde.

Param yoktu,düşüm dışında

Ben yinede memnundum,

Hafif bir gülümsemeyle

Baktığımda denizin güzelliğine.

Beni sımsıkı saran umuttu,

Yerine getirilmesi gereken ibadetti,

Yürü,dedi,en ileriye,

Gördüğün ilk aydınlığa doğru!

Orada yeni bir dünya var,

Ayak bastığında toprağına,

Seni mutlu edecek her şey orada,

Ölümsüz ve acısız bir ülke.

Günlerce,aylarca

Durmaksızın yürüdüm,

Mutlak görecektim o ışığı,

Aradığımda oydu zaten.

Önüme dikildi uçurumlar,

Daha ileriye gidemezdim,

Cambazlaşmak istedim

Atlayarak iple,olmadı.

Beni bekleyen yer karşımdaydı,

Ormanlıklardan korkmadan geçtim,

Yaşayan kuşları gördügümde

Mutlu ve sevinçliydim.

Artık hic bir engel kalmamıştı

-ki deniz dikildi koca gövdesiyle,

Adım atsam boğulacağım,

Üstelik çok az yolum varken.

Anladım ki ulaşamayacaktım,

Tepemde mavi gökyüzü

Karşımda kardeşi deniz,

Geri dönmek istedim olmadı.

Yirmi dört yıllık bekarlığım,

Kaza kurşunuyla

Vuruldu ormanda

Sıska bir kadına,

İşte orada anladım

Umut fazlada uzağımda degilmiş...