Kuyruklu Şiir

doğmadan adı vardı..

sormamışlardıysa da

vardı

yeri yurdu uyruğu,

bir de kuyruğu...

ama peşinde değil

beyninde bir yerde..

tutmaya çalışsa

kısır kalıyor

dönüyor dönüyor

yarım kalıyor,

yerinde sayıyor.

ne uzuyor

ne kısalıyor

sanki ona oyun oynuyor,

adını koyamıyor

ondan da kopamıyor

yoruluyor...

kısaltsa sanki mutlulukları kırpılacak

kesse yok olacak...

ve anlıyor kendini!

o, sabahlarına başlık koyamadığı şehrin

kuyruklu şiiriydi...