Kuyu Sağırdı_Züleyha Kör
Karınca
Kalbinde temmuz
Ve toprak
İnce belli gölge çiçeği
ve üç buğday tanesi
Mor bulut
Ve sen
Hangisine benzesen
Bir kristalin sesine uyumlu
Geçip giderim gamzelerinden
Görmezsin
Duymazsın
Bir martının mavisinde çığlığım ben
Seni bir şiirimde imge imge
Lime lime seveceğim bir şiirimde
Gülüşün ustura mavi kan kızılı
Arşipel düş
Sen gelme
Bir yol çizilmiştir tortuya
Sesin zamanı çalan son şiir
Ama bekleyiş en uzak türküsü öznemin
İçinde içimi tutuşturan kör ateş
Üstünü örtmesem
Terkedilmiş bir güz kalırsın
Yangın sonrası kül
Senden çekilsem
Bir gidiş nedir bilirsin
Bir de bekleyiş
Dibe çöken ağır tortu
Ölü bir korsan ceseti
Ve rüzgar
Bütün yeşilini kırıp
Ağaçların
Ve kuşların göçme çağı
Beklemiyorum
Mazgallarını kapattım
Mor bir tapınağın
Başucumda kaldırdım yüzünü
Artık seni okumadan Yatacağım
Ve sonra geceyi yakacağım
Eksik bir cümleyim
Yarım bir tümce
Bölünmüş ütopya
Bakığım yerde değilsin
Geldiğim hiç bir yerde bütün
Dokunduğum her yerde yarım
Sen gelme
Bütün kapılarda parmak izin
Her pencerede yüzün
Ve Her gecede hüzün olsun
Ve yemin olsun
Artık aynaları
Soluğunla silmeyeceğim
Ve her akşam ölmeyeceğim
Teninde gezinen örümcek ihtimal
Ya da et otbur zaman leşi
Çürümeyeceğim bir larvanın kanında
Anladım Aragon
Ölmek daha kolaydır sevmekten
İşte bu yüzden
Hiç bir canlı anlamıyor
Bir Züleyha düştü içime
Kırk tanrı çıkaramıyor...