Kuyuların İlahisi

Geçip giden her zaman dilimi,

Bir sonun ilahisi.

Ateş böcekleri sönerken,

Gecenin perdesinde.

Sustukça içimin ıssızlığına,

Kuyular akşamları ağlar.

Bir aynada yitirirken çobanın kaval sesini,

Yırtık bir gökyüzü sessizce dökülür.

Raks eder hüzünlü kıyılar,

Rüzgarla son kez.

Bir martının kanadında,

Kovalanır gülümseyen gölgeler.

İzlerken dünyayı

Bir perde aralığından,

Her dumanlı nefesten

Bakışıma tüy döker yıldız.

Sırtı dönük aynalar,

Çocukların kulaklarına yalanı fısıldar.

Kapanır perdeler,

Alkışlar yankılanır.