Lâ

Lâ, seni özlemişim, Lâ

Keşke toprak olsaydım...

Kalemin başında uzun uzun ağladım

Bu

Gün

Düzlem üstünde ekseni geceye battıkça

Bir kutsal serzeniş

'öldüm dirildim'

Çamurlu adımlarımda baş döndürücü yeşilliğin var

Ve sokak dudağında eski telaffuz:

'Ne asil fakirmişim'

Gömlek cebinde kalan son yalnızlıkla satın aldığım cehennem

Yaktığında yaşıyorsun

Bir kusuru örter gibi bakıyorsun

Işığını kaybettirmedikçe dolunay

Yakamozda demir alır zaman

Seraba doğru koştukça bedevi

Gönlüm susuzdur sana

Bedenim ahir zaman

Tanıştığıma mecnun oldum be sevgilim

Soluk yüzümde matem bir coşku

Varlığın yer yokluğun gök

Ufka doğru kan ter

Koşuyorum

Dipsiz bir fincan deliğinde

Boğuluyorum

Bana seni hatırlatacak bir ânı olmalı bu şehrin

Bana seni unutturacak bir yanı olmalı bu zehrin

Dur

Bedenim (alıştım)

Gitme

Ne olur

Bu kadar büyük kaybetmek için o kadar küçük kazanmamıştım

Anlatacaklarım vardı benim...