Lacivert Gözlüm

seni tanıdığımda ben

lacivert gözlüm,

gözüm,

toprak ağası baban

kaldırıp pamuk yatağının düş sıcağından

barut kokulu elleriyle,

sürmemişti

üç dağ ardına,

sakalı pas kokulu

dedenden yaşlı adamın koynuna seni...

çiçek vebası illeti

üç bacını

bir de gözünü alıp

inmemişti karanlığıyla

ömrünün orta yerine,

topal kuman

döşüne kamasını vurmamıştı daha...

seni tanıdığımda ben

sen cennet güzeli,

kışı cehennem iller ardına atılmamıştın

unutulmamıştın,

tomurcuktun

dalında kalaydın...

lacivert gözlüm,

gözüm,

diyemem adını,

ölümünden önce de nasıl lacivertti gökyüzü,

aldığımda haberini

kaybetmiştim kendimi,

o an devrilip

alnım değip taşa

çatlamıştı

yarılmıştı

dalından düşen bir yemiş gibi,

yerin yurdun terkedilmemişti daha

hacze gitmemişti evin barkın,

koy gitsin hepsini

mezarında lacivet çiçekler açsın

aydınlık olsun dört bir yanın...

sandıkta yazman eskidi

hani nerede telin duvağın,

kaç bahar geçti

koynunda toprağın,

yanağımda hasret öpücüğü ıslaklığın

öpeydin gene,

lacivert gözlüm,

gözüm...