Lacivert Zamanlar

Mavinin her tonunu yaşadığım hayatta

Rengimden bıkmıştım.

Tüm renklerimi kaybettiğim yerde,

Çırılçıplak kalmışken renklerimden,

Bir düş kadar griyken

Solmuşken soğuk kış geceleri kadar

Maviye boyandım.

Tüm gelişlerim sana kadardı,

Gidişlerim yine sana.

Şiirlerimin en üstünde ayırdığım kıtalarım gibiydin,

En başta anardım seni

Yine seninle biterdi şiirler.

Anlatamadıklarım kadardın

Bana gelmelerin kadar.

Gelmesen de bir hayalle gelirdin odama,

Seni her şeyden ayıklayan ben

Bir zamana takılıp kaldım.

Ayılamadım senden sonra,

Ayrılamadım.

Akrepten,

Yelkovandan.

Saniyeler hep peşimdeydi.

Ben hep geç kalışları yaşıyordum.

Otobüse son anda yetiştiğim hayat

Beni sana yetiştirmekte pek de cömert davranmamıştı.

Dersine geç kalmış öğrenci mahcubiyetiyle kapında,

Zilin çalmasını bekledim,

Ellerimde şiirler.

Ağzımda yüreğimle.

Zil çalmadı hiç,

Çalsa da sen çıkmadın girdiğin o sınıftan.

Bekledikçe laciverte boyandım

Şimdi karanlığa yakın lacivert zamanlardayım.

Sensizlik en güzel bu renkte anlatılır,

Gece gibi,

Soğuk gibi,

Buz gibi,

Kesik gibi.

Koskoca bir boşluk şimdi her şey,

Baktığım ayna bile boşluk.

Geç kalışlarımı bir hayata sığdıramayan zaman

Geniş bir boşluk yarattı bende.

Baktığım aynalar kayıp

Zaman kayıp

Kendime bile kayıbım.

Bir derslik zaman dilimi yetecekti bizi buluşturmaya

Bir sıra, bir masa,

Bir mavi düşlemiştik, bir ömür kadar.

Ders almakta mı geciktik?

Derse mi geç kaldık?

İkisinin farkı yoktu birbirinden.

Şimdi bir ölümlük lacivert zaman var,

Çoğul bile değil zamanlarımız,

Biz olamadığımız zamandan beri.

Ders yok,

Masa yok

El ele tutuşacağımız sokaklar yok

Oturduğumuz bank da yok.

Geç kalışlarımız var

Kaybettiğimiz zamanlar

Ve kocaman boşluk.

Yirmi Beş Temmuz İki Bin On İki 17 00