Laciverte Beş Kala

Lacivert suların uslu çocukluğudur

Ayak uçlarımıza dokunan..

Yüksek gülüşlerinden

Arta kalan ne var elimizde...

Turuncu tam da karşımızda bitmişken

Düşünmüyorum aslında,

Sabitleniyorum

Uzak bir akşamın yanılgısına!

Ey gemisiz kentler

Ve denizsiz tüm seferler!

Dudaklarınıza sürmeyeceğim rengimi bundan böyle

Ey Zeus'un oğlu

Dök suskunluğunu..

Dök de zaman ağlasın benden önce

Sefaletini

Lacivert suların usul dinletisidir

Rüzgarımıza teyellenen..

Alçak damlı pencerelerinden

Arta kalan ne var yüreğimizde...

Parmaklıklar bu denli sıkı

Ve bu denli aciz örülmüşken

Duymuyorum aslında,

Dağlanıyorum

Uzak bir melodinin yankısında!

Ey Hera'nın kızı

Sil beni tüm eylemlerinden,

Ben ki

Susuyorsam bir kölenin ağzında

Yakmalısın beni devrimlerinden!

Doğrul ey şafak!

Doğrul da bak gözlerimize

Şimdi

Ne umut giydirebiliriz

Ne de öfke

Bu şiire..

Ve sen şair

Söyle!

Kaç çocuk umut heceler bilinmezliğe...

/ bilmiyordum ama görüyordum, görüyorum ama bilmiyorum.../

miNe güLtepe