Lahitleri Açıyor İçimdeki Yalnızlık

Kendime karışık

Hayata köşeli zar gibiyim

Elim fırtına gözlerimde deprem

Zamanımı baharların acısı yakıyor

Kapılmış hayale

Huzur doğuruyorum her gece

Lahitleri açıyor içimdeki yalnızlık

Tarih tarih oluyor suskunluğumda

Dün gibi de olsa bugün

Saçlarına dokunuyor fırçam

Eteğinde içimin gölgesi

Kanatlı çığlıkları öpüyor denizim

Bir ömür düşün

Tut ki nefes boşluğunda

Tut ki sallansın meyve gibi

Uyandı uyanacak omuzlarda

Uçsuz bucaksız kalp ağrısında

Akitler vakti çalmış

Yangınlar yürekte saklanmış

Sessizliğim yokluğuna karışmışken

Gidilir mi sevgili ten tene kül olmadan

Özgürlüğümü

Sensiz düşen yapraklar

Hasretini yükseklerin karı yakıyor

Yaşam ağacım/

Çok sev beni

Sev ki kor da olsa kalem

Sıkı tutsun

Seni sevme cesaretimi