Lakabım Berduş Kaldı

İçimde benle yaşar bir hüzün ki hiç bitmez

Doğuştan... sanıyorum, bir yanım hep boş kaldı

Hani sabrı zorlar ya teselli de kâr etmez...

Nem mi kaptı buluttan şu gönlüm sarhoş kaldı

Kaçınılmaz bir süreç yaşarken ıstırapla

Al hançeri, hücum et, durma sırtımdan sapla

Gör halimi ey zalim! Ötesini hesapla

Yalnızlık coğrafyamda gözlerimde yaş kaldı

Bir suya dalıverdim su çekti beni dibe

Bir yoksula rastladım etti ellere hibe

Kim bakıp da anlayıp sonra acır muhibbe

Dedim kendi kendime; umut sakat kuş kaldı

Yâr, yokluğun çok önce başlamış döndürülmez

Yollar almış, ıramış...; bir ateş söndürülmez

Tutuşmuş ciğerimde dumandan hiç görülmez

Avareyim, dillerde...; lakabım berduş kaldı

Nasıl bir hale geldim, anlaşılmaz öz gayem

Bir keder kuyusunda yaşamak oldu payem

Nasıl okunabilir; deyin, mahzun hikâyem

Silinmiş yazılarla başımda bir taş kaldı

(29.01.2013 / Elazığ)