Lâl Düşler

hangi baharın şalında desen oldu hasretim

bilemedim

susarak bu kadar anlatabildim seni

gönlümün üstü açık

hayatını gözünde büyütecek kadar çocuk

ve ölüm kadar

açık seçikti gözlerimde gözlerin

deniz kabukları gibi döşendi eteklerimde

eskiden kalma yaralarım

kaç boğumluk dizildi ismin boğazıma da

kimseye söylemedim

bir damla su vereni yok şu özlemin

senin kadar dolup taşan

seraplaşan sevgilim

şimdi

şalını omzuma atmış

akçaağaçlarının gölgesindeyim

hani geçsen çisil çisil saçlarımdan

ben sığınırken gözlerindeki sağanağa

eksilmiş öpücük izlerini aksan

yanaklarımdan göğsüme

yine sussam

çok konuşmasa dilim

besteler yapsa tenimiz

sessizce söyle kulağıma

böyle

kaç sevda ederiz sevgilim

uyanamadım sanki

sanki hala sesini yürüyorum

kızıl bir baharın ortasında

susuyorsun

susuyorum

lisanımız aynı ebkem-ü lâl

ellerin saç telimde

nefesin nefesimde

kelimeler yerin dibine

bizim şarkımızı çal

sessiz ol kainat

melekler sessiz olun

örtün üzerime ak ağaçların kırmızı yapraklarını

üşüyorum...