Lâl Giydirdiğim Alev Topu
Bir alev topuna dönüşür
Ağzımdan kaçan sözler
Ne onları durduracak bir umman vardır
Ne de gözdağı verecek
Kara bulutlar
İçimdeki ihtiyarın nefesidir
Çocukluğumun cansız gölgeleri
Düştüğüm şu abisin dilidir
Benliğimi her taraftan sarmış
Morumsu mercanlar
Buğulu gözlerin ardında
Sel olup taşan yaşları görürüm
Kim bilir bir gün
Yüreğine konarım taşların
Olur da ağır gelirse hayallerim
İtsin beni o vakit
Kan toplamış mürekkepler
Ruhuma enjekte edilmiş
Tekdüze yaşam sırlarından
Kurtulup koşasım gelir
Gözlerim kapalı uçan bir nefes gibi
Mavi benekli kelebeklerin peşinden
Sahtesine vurmuşlar
İnsanlığın albümünü
Ne bilir şu bozkır
Bilsem de
Olsam zamana etten köprü
Ve saklanan tebessümler
Görünsün abıhayat diye
Belki o vakit durur
Lâl giydirdiğim alev topu
Belki o vakit yükselir göklere
Boşluğa bıraktığım içimdeki ihtiyar