Lal Teri

evet,

ne tarifi,

ne de tasviri

yoktur acının bence de

delmeye görsün hele bir tenini

kanatsız gök, yağmursuz bulut gibi

deler geçer susuz, destursuz toprağının terini

sus’tur,

suskundur

bazı pişmanlıklar..

uyuşur tenin menekşesinde,

besmelesinde biriktirdiğin tüm karıncalar

sus, gitme dese de isinde tütüne çalan gözleri

ağrılanır illa ki ölümüne, dirisine boncuklanan lal teri

ağır

gelse de,

gelemese de

ölmenin hafifliğinde,

ölememenin düşümünde yaşamak

körebeleşir tüm saçaklar, saklambaçlar

bulunmak istercesine sobelerinin kinayesiz ezberinde

ne

desem,

nasıl desem

inan sevişmek değil mesele

sevmek yoruyor en çok beni bu cephede

içmek, şişelerin dibini resmetmek hiç değil mesele

çırılçıplak ayılmak yoruyor sensizliğe beni her seferinde…