Lâmekân

'Hadi birşeyler söyle

Çocuk gözlerin dolsun

İçinden git diyorsun duyuyorum gülüm

Gideceğim bu son olsun'

...

Yedi tepeli bu kentin

Bütün mukaddeslerine diz çöktü yüreğim

Fena öykünüyorum meczup karanlıklara

Düşerken biteviye yalnızlığımın

Amansız zaman aralıklarına

Sessizliğimi dinliyorum

Kulağımın yosun tutmuş kıyılarında

Dilimin ucunda kuduran dalgalar

Çarparken bu aşkın gelmişine geçmişine

Yine bir gemi batırdım

Tufanlar gönderdiğin gözlerimde

Ey çığlığımı çalan martı

Güvenme üstünde uçtuğun denize

Mavi dalgalı çarşafın altında

Birbirini yutanlar var

Yıldızları çalınmış gökkubbe

Kurşun yemiş yavrusunun

Üzerine abanan bir anne gibi

Abanıyor üstüme

Ağlama anne !

Mevsimsiz bulutlar geçiyor içimden

Pejmürde saçlarımda rüzgarın asi ıslığı

Tırnak diplerimde korkular filizlenirken

Geldim uçurumun kenarına durdum

Kanatlarımda asırlık aşk kırıkları

Uçmak istedikçe kök saldım

Şahinim, yüksekten uçtuğun tepeleri bağışla bana

Senin seyrinden bakmak istiyorum dünyaya

Ki; dünya silinmiş bir resim hafızamda

Verdim gün ışıklarımı

Kendime bir gece satın aldım

Bütün kafeslerimin kilidini

Kör bir çilingire bağışladım

Görmüyor musun mirim

Bir Leyla talebesiyim

Ondandır bunca esaretim

Âtiye yaslandım

Ezelden içerimde mabettin

Bin yıllık bir ağıtla yıktım seni

Şimdi lâmekân gönlüm