Lâmelif

I

Ney'e nefes olunca gözleri buğulu neyzen

Dönmeye başladı yorgun semazen

Ve takvimlerden haber geldi

Kor düştü bir avuç küle

Bir tebessüm oynattı yerinden

Kemik saplı bıçağı

Kabuk düştü yaranın üzerinden

Yusuf'un kanı birikti düştüğü kuyuda

Rüzgâr savurdu yine çölün ötelerine

Kays'ın ayak izlerini

Ferhat'ın kazması bir defa daha vurdu

Dağın göğsüne göğsüne

Bir tebessüme gizlendi ?aşina- ses

İki tel saç savruldu ufuk çizgisine

Akıl gitti...

II

Yamandı o ateşe baş koymak

Yanmaktı... Pervane olmaktı

Kaçak iğde ağacının kokusunu getirecekti rüzgâr

Fesleğen nefesi getirecekti avuçlarıma

Beklemek yamandı

?Elif?le ?ye? arasındaydı hayat

Ve ben ?lâmelif?te bekliyordum

Aynaların sırrına sır katmaktı ölüm

Ölüm beklemenin ikiz kardeşiydi

Yamandı lâmelif...

_/__

İşte yüreğinin gösterdiği yerdeyim

Son menzilin son durağında bekleyen

En son yolcu ben miyim?

Zamanın tükendiği en ölümcül demdeyim

Kimse bilmez ne beklediğimi

Lamelifi de kimse bilmez

Bilmezsin nasıl beklediğimi

Çağırıyor musun beni

Işığında Pervane'yim....