Leyla

Delikanlılar yollarında gezerdi

Ellerinde kırmızı güller varken

Akşam üstü çeşmeden su getirirdi

Ondört onbeş yaşlarında

Hep eğikti başı çabuk yürürdü Leyla

Yıllar sonra gördüğümde

Bir akşam üstüydü

Biri sırtında diğeri tutmuş eteğinden

İki çocuğuyla

Caminin yanındaki çeşmeden

Yine su getiriyordu Leyla

Tarlaları yoktu, koyun ve keçileri de

Yoksul dediler yine gittiği yerde

Durup durup dinlendi iki eli belinde

Yine eğikti başı çabuk yürüdü Leyla

En son gördüğümde

Ne o Leylalar

Ne de o delikanlılar kalmıştı köyde

Ne o kırmızı güller kokuyor

Ne de o çeşmeden su akıyordu